آنچه بر نسل ما رفت و باز هم …

اين روزها هرقدر كه مي خواني باز مي بيني كه هنوز مانده است تا خواندني ها تمام شود!هرقدر كه مي شنوي،جست و جو مي كني،كند و كاور ميكني،صفحات تاريخ را اين طرف و آن طرف مي كني،هر روز بيشتر از روز قبل به اين نتيجه مي رسي كه تا به حال چه مي كردي پس؟كجاي راه را اشتباه رفتي كه حال اينگونه به اين روز مبتلا گشته اي.قضاوت خود و گذشته ات را كه آغاز مي كني ،مي بيني كه اين تنها تو مقصر اين همه غفلت نبودي،تنها خود اين ظلم بزرگ را در حق خود مرتكب نشده اي و بودند و هنوز هم البته هستند،همانها كه همه چيز را وارونه برايت مرور مي كردند و يا اصلاً به رويت نمي آورند!
درست از روزهاي پس از انتخابات ،با توجه به محيطي كه در آن بزرگ شده بودم،به اين نتيجه رسيدم كه زمان زمانه خواندن و دانستن است.خاطره هاي اطرافيان را از روزهاي مناظره و مباحثه گروههاي سياسي دوران انقلاب را شنيده بودم واينكه افراد و گروهها براي قانع كردن،مجاب كردن طرف مقابل شبانه روز مي خواندند و با پشتوانه علمي تر،ذهني تحليل گر وارد گود مناظرات مي شدند.لذا بنا را بر خواندن گذاشتم و فهميدن.اما طنز تلخ روزگار از همين جا شروع مي شود كه مي بيني،تمام آنچه كه در طي اين بيست و چند سال خوانده بودي،ديده بودي ،و يا به عبارت بهتر به تو خورانده بودند نه تنها رويي از حقيقت كه تنها جزء كوچكي از پازل حقيقت و واقعيت ماجراهاست.و اين قضيه از آنجا وضع بدتري پيدا مي كند كه ميبيني از نخستين روزهايي كه مي فهميدي،دست چپ و راستت را مي شناختي،خوراكت برنامه «هويت» بود وامثالهم.
درست است كه در آن روزها هم سعي در اين مي برديم كه با خواندن كتابهايي كه نه در كتابفروشي هاي رسمي كه جمعه بازارها مي خريديم،كمي فضاي آموختن را وسيع كنيم(1)،اما گويا اين دانستن ها نه تنها براي من و هم نسلان دهه شصتي ام موجب سري در سرها در نياوردن نشد كه اين روزها نتيجه آن را در تحت تعقيب بودن و تعليق شدن و يا به زندان رفتن مي بينيم.
داستان تكراري نسل سوخته را بارها شنيده ايم و من البته قصد پرداختن به آن و همان آه و ناله ها را ندارم.قصدم فقط مرور گذر نسل هايي است كه در جامعه ما وجود دارد. متولدين دهه هفتاد را كه بررسي مي كني،مي بيني چقدر در مقابل آنها در وضعيت بهتري به سر مي بري.اين روزها دوستاني دارم كه بعد از فارغ التحصيل شدن ،به تدريس در دانشگاههاي آزاد و موسسات غيرانتفاعي مشغول شده اند و زماني نيست كه با آنها صحبت كني و گله و شكايت آنها را از متولدين دهه هفتاد نشنوي.قصد هيچ گونه قضاوتي را ندارم،تنها به واگويي دردل آنها مي پردازم و گله گذاري آنها بابت رفتارهاي اين نسل كه همه آنها در همه ابعاد و سطوح نشانگر عدم تعهد اين نسل ،حال به هرچه كه مي خواهد باشد (اخلاقي،ديني،عرفي،ملي و يا…) مي رساند.البته اين نكته را نيز عنوان كنم كه اين رفتارها ،شايد بيانگر واكنش و عكس العمل اين نسل در مقابل جامعه اي باشد كه به آن عرضه مي شود و لزوماً بيانگر بي تعهدي آنها نيست.علي ايهاالحال ،ميبينم كه اگر من و هم نسلان دهه شصتي اگر روزگاري را در دوران اصلاحات گذرانديم و با شادي ها،غم ها و هيجانات تلخ و شيرينش همراه بوديم،اما نسل متولدين دهه هفتاد،اين حداقل فضا را نيز درك نكرده اند.واگر هم بناي اين كار را داشتند،بناي بودن و ابراز وجود،تلاش و احساس بودن و مسئوليت،با وقايع و حوادث پس از انتخابات در هم آميخت و آن شد كه ديديم.

حال با اين تفاسير و بيان اين واقعيت ها تنها يك نكته را مي گويم و آن اينكه سانسور و دستكاري تاريخ،وارونه جلوه دادن حقايق
در انتها آن نتيجه اي كه مراد است حاصل نخواهد آورد.هر آنقدر كه در پنهان كردن و زدودن خاطر امثال كساني چون بازرگان موفقيتي حاصل آمد،در آينده نيز چنين خواهد شد!هر آنقدر كه تلاش شد با ممنوع كردن برگزاري سالگرد مهندس بازرگان،از اذهان جوانان پاك شود،در آينده هم چنين خواهد شد! همانقدر كه سعي شد 30 دي روزي مانند ساير روزها محسوب شود و نشد! در آينده نيز چنين خواهد شد.نمي دانم چرا اما به متولدين دهه هشتاد بسيار خوش بين ام.به نسلي كه هيچ چيز را و( نه مانند ما) به راحتي قبول نمي كنند! و البته خاصيت و ويژگي دنياي كنوني اين چنين است.افزايش گستره دنياي اطلاعات،چنين اجازه اي را به هيچ گروه و تحت هر عنوان ،براي هر كس كه بخواهد بداند؛نخواهد داد.

(1)- در خبري هم كه به تازگي روي خروجي سايتهاي خبري مبني بر اعلام انتشاراتي هاي برانداز!!معرفي شده اند،حتماً اسم رامين جهانبگلو را شنيده ايد.نويسنده اي كه كمتر كسي را مي شناسي كه در حوزه علوم انساني به مطالعه پرداخته باشد و از خواندن كتابهاي او لذت و البته بهره علمي نبرده باشد.گويا از اين به بعد مي بايست اين كتاب را از دستفروش هاي انقلاب و جمعه بازار گير آورد!