خداحافظ

اعتقاد داريد به اينكه توي اين دنيا هرچيزي يك تاريخ انقضايي داره و زماني عمرش به سر مي رسه .يا زماني مي رسه كه شرايط و الزامات زمان و مكان،تغيير در نوع فعاليت رو مي طلبه كه يا شايد در همان امتداد راه قبلي باشه و يا حتي كاملا روشي كاملاً متفاوت.
داستان من و وبلاگ انديشه ممنوع هم به گمانم در گذر زمان شامل اين قاعده شده و من ناگزير از تغيير.زماني تصميم داشتم براي مدتي در انديشه ممنوع ننويسم اما …اما شرايط به سمتي پيش رفت كه ناگزير از نوشتن مجدد در اين وبلاگ ام.
فعاليت در عرصه مجازي همواره يكي از عرصه هاي مهم در اين دوران و مخصوصا در شرايط حاضر در اين سرزمين است،و بدون ترديد نمي توان ازاين بابت شك داشت.و البته قصد من نه ترك اين محيط كه ترك اين خانه است.
در خانه انديشه ممنوع،بارها سعي كردم آنچه را مي فهمم،از شرايط استنباط مي كنم،با ديگران در ميان بگذارم و يقين داشتم و دارم كه حتي اگر در هر پست،تنها و تنها يك جمله مفيد مي بود،يك ذهن را به چالش مي كشيد و يا يك نفر را به تغيير وا مي داشت موفقيت بزرگي در راه هدفم به دست آورده ام.به طور يقين همه ما،همه كساني كه سهمي در بالا بردن اندوخته هاي خودمان( حتي) داريم،اين بهترين پاداش محسوب مي شه.
طولاني نمي نويسم،فقط قصد يك خداحافظي داشتم با تمام دوستاني كه به انديشه ممنوع مي آمدند،مي انديشيدند و راهنمايي ام مي كردند.ما همچنان كار براي انجام دادن زياد داريم،
… يادمان باشد اميد و تلاش رمز موفقيت ماست…